محمد حسین رستگار/نظام جمهوری اسلامی از به صحنه آمدن و رای نیاوردن میرحسین موسوی هزینه زیادی را متوجه شد.

میرحسین موسوی تابوی جریان چپ اسلامی که در ادوار گذشته انتخاباتی عامل تاکتیکی اصلاح طلبان بوده و بواسطه آن جریان اصلاحات برای حریف شاخ و شانه می کشید و نهایتا زیر این پوشش اتفاق دیگری در جبهه می افتاد با بروز یسترهای مناسب و کاندیداتوری تاکتیکی محمد خاتمی و اعلام موضع بخشی از حاکمیت و روحانیون در حمایت از نامزدی موسوی نظام به این صرافت افتاد که با تشویق و به صحنه آوردن او لایه هایی از جامعه را که تبدیل به اپوزیسیون خاموش شده و در حالت قهر به سر می بردند به صحنه آورده و آمار مشارکت بالا رود.

غافل از اینکه کنار زدن خاکسترهای آتشی که 20 سال بود عملا بواسطه رودررو قرار گرفتن با اصل نظام از کاست حکومتی کناره گیری کرده بود می توانست هزینه های گزافی متوجه امنیت و ثبات جمهوری اسلامی کند.

بهره گیری از ابزارهای قانونی و یا تفاسیر گوناگون آن از جانب قانونگذاران، مجریان و ناظران قانون در طول حیات جمهوری اسلامی شرایط ویژه و بحرانهای سخت تر و پیچیده تر از شرایط فوق العاده خیابانی امروز را برای کشور قابل عبور و فیصله نموده بود، مسئله ای که نه تنها به تنه اصلی درخت تناور انقلاب خدشه ای وارد نمی ساخت بل دیگر کشورهای جهان را متوجه اقتدار مدیریت داخلی و توانایی فائق آمدن بر چالشهایی چون اعتراضات انتخاباتی و مواردی از این دست را می نمود.

دو رویداد انتخابات مجلس هفتم و شورای شهر دوم که در اولی شورای نگهبان با قدرت و وسواس ویژه ای همه مشکوکین را از دم تیغ تیز نظارت گذراند و در دومی راه برای ورود تمام سلایق و جریانات سیاسی حتی اپوزیسیون باز شد نمونه هایی از مانور اقتدار نظام اسلامی بود که هرچند با اعتراضاتی مدنی و درچارچوب قوانین و مقررات مواجه شد اما هزینه های این اصطکاک ها برای کشور به قیمت تزلزل پایه های اصل نظام نشد.

حسین موسوی شخصیتی که تاریخ انقلاب سرشار از سرکشی ها و نافرمانی های او در مقابل رکن رکین انقلاب و قانون اساسی و قوانین رسمی جمهوری اسلامی بدون داشتن آمادگی و زمینه های لازم ، با نظر موافق معاندان علنی جمهوری اسلامی و با شعارهایی مغایر با قوانین و هنجارهای جامعه اسلامی پای در رقابت انتخاباتی ای گذاشت که از روز اول در مشروعیت آن تشکیک بوجود آورد.

موسوی تمام زیر و بم نظام را زیر سوال برد و قابل تحدید نظر دانست، موفق ترین دولت بعد از انقلاب جمهوری اسلامی را صراحتا به دروغگویی متهم کرد، از خط قرمزهای اخلاقی و حتی دینی و اعتقادی مردم هم عبور کرد و مثل اینروزها حتی مشروعیت نهادهای قانونی کشور را زیر سوال برد و تنها راه نیل به اهداف خود و طرفدارانش را ((انقلاب مخملی)) دانست. انقلابی که البته به جهت آنچه که امروز مشاهده می شود شباهتی به مخمل و بالش نرم و بی سروصدا ندارد و انقلابی است که رنگ خون دارد و به نظر می رسد به این زودیها تبعات آن دست از امنیت و آرامش مردم و ثبات جمهوری اسلامی برندارد.

میرحسین موسوی می توانست به راحتی در زمان بررسی صلاحیت نامزدهای ریاست جمهوری از جانب شورای نگهبان رد صلاحیت شود دم دست ترین و بدیهی ترین دلیل هم ((عدم التزام عملی به ولایت فقیه)) به استناد موضع گیری هایش در مقابل بنیانگذار جمهوری اسلامی و تمرد از دستور صریح معظم له بود.

این مهم در شرایطی اتفاق نیفتاد که مشاهده شده بعضا شائبه انتساب به گروهها و احزابی که قانونی اند اما مثلا عملکردشان مورد گلایه بخشی از حاکمیت یا مورد رنجش تعدادی از شخصیتهای مذهبی و سیاسی کشور است، باعث رد صلاحیت یک کاندیداست و یا تراشیدن ریش آقایان با تیغ موجب محرومیت از برخی مناصب و یا مسئولیتها.

دستگاه نظارتی ای که توان اندازه کردن ارتفاع ریش آقایان را دارد و بر اساس آن میزان تعهد و التزام به اسلام را ارزیابی می کند چگونه است از تشخیص ضدیت عملی با اصل نظام شانه خالی کرده است؟ اگر تنها توجیه این سهل انگاری کمک به مشارکت حداکثری آحاد جامعه بود که باید گفت جمهوری اسلامی برای این امتیاز هزینه سختی را تجربه می کند که اصلا شایسته نظامی تا بدین حد مقتدر و با ثبات نیست.

دستگاههای امنیتی و انتظامی هرچند همواره نقش سیبل اصلی ناآرامی هایی چون غائله های چند روز گذشته را بازی می کنند اما بجاست با شناسایی و دستگیری عامل اصلی این فتنه که تنها و تنها موسوی است و نه فائزه هاشمی و سعید حجاریان و ابطحی و نبوی و دیگران دست به کار شود تا علاوه بر شکستن تابوی پوشالی این جریان معاند، اقتدار نظام جمهوری اسلامی در اعمال قانون بدون تبعیض به رخ جهانیان کشیده شود. برخورد قضایی با موسوی هزینه هایی برای ایران دارد اما نه به اندازه خونهایی که این چند روزه از هردو طرف درگیری،مخالفان و هواداران موسوی، بر خیابانهای تهران جاری است.

کشوری که تجربه هایی چون بنی صدر را از سر گذرانده بالطبع تمهیداتی برای جلوگیری از بنی صدریسم های بعدی را در اختیار دارد.