حسنی دارد روزهایی را زنده می کند که هرچه فریاد داشت برسر دولتی که غیرمشروعش می پنداشت وارد آورد. هیچگاه نخواست با این دولت و وزیران و مدیرانش کنار بیاید، تا آخرین لحظات بر سر موضعش ماند و کوتاه نیامد تا اینکه عمر دولت به سر آمد، انتخاباتی دیگر شد و دولتی دیگر بر سر کار آمد. اما بر خلاف گذشته که حتی جواب سلام رئیس جمهور را هم نمی داد، رئیس دولت نهم را از داخل هواپیما بیرون می کشد و هنگام پیاده شدن از پلکان همراهی اش می کند. دولت رفت و نماز جمعه ماند، چنانکه این دولت هم می رود و باز هم امام جمعه می ماند. انسانها همه یک روز رفتنی اند ولی ارزشهایی که ریشه در باورهای عمیق مردمی دارند خواهند ماند و تکان نمی خورند، مثل مواضع سفت و سخت، قاطعانه و البته شیرین شیخ غلامرضا حسنی!...