عكسبرداري از مراكز امنيتي، نظامي يا زندگي شخصي شهروندان ممنوع است و انجام چنين كاري بدون كسب اجازه، پيگرد قانوني به دنبال خواهد داشت.

این قاعده کلی در مورد عکاسی از محل هایی است که منع قانونی قراردادی ای برای آن وضع شده است. اما در مورد مراکزی چون بازداشتگاهها و زندانها و مراکز حرفه آموزی و بازپروری چه قاعده یا قانونی حاکم است.

آیین نامه اجرایی سازمان زندانها و اقدامات تامینی و تربیتی کشور مصوب 84 مراکز حرفه آموزی را اینچنین تعریف می کند: مراکز حرفه آموزی و اشتغال مکانی است که می تواند محصور در پوشش خارجی دارای حفاظت و مامور انتظامی و یا در حالتی بینابین باشد که در آن محکومان به طور گروهی به کار اعزام می گردند و پس از خاتمه کار دوباره به آسایشگاههای خود بازگشت داده می شوند.

در ماده 12 این آیین نامه موسسه کاردرمانی(اردوگاه) مرکزی است برای نگهداری متهمان و محکومان مواد مخدر و اعتیاد.

فصل سوم به تشریح کامل مراکز کاردرمانی واشتغال می پردازد و ماده 163 آیین نامه از ممنوعیت عکسبرداری از زندانها در هنگام بازدید افراد ذیصلاح می نویسد. امری که البته تفکیکی در آن بین زندان و اردگاه قائل نبوده و دارای ابهام است.

از سویی دیگر اصلی کلی به عکاس یا خبرنگار یادآور می شود که به جز مراکز و تاسیساتی که تابلوی "عکاسی ممنوع" در محل های قابل دید در داخل یا اطراف آنها نصب شده  عکاسی از هیچ مکانی محدودیت و ممنوعیت ندارد. با توجه به ماهیت مراکز حرفه آموزی و اشتغال و اینکه قانون هیچ الزامی برای حصر و نگهبانی در آن بمانند زندانهای بسته و محصور ندارد قوانین و ضوابط زندانهای رسمی نیز در مورد آنها قابل اجرا نمی باشد، تصویربرداری و عکاسی از قسمتهای مختلف آنها نیز نمی تواند ممنوع باشد؛ چه، نگهداری و استفاده از وسایلی چون تلفن همراه در داخل اردوگاهها و مراکز بازپروری و حرفه آموزی تابع قانون مشخصی نیست و به دفعات این ابزار از زندانیان کشف و بعدها بدون تنبیه و محاکمه ای با اخد تعهد تحویل خود زندانی یا خانواده وی گردیده است.

با این تفاسیر سعی بر این است تا به معرفی تصویری یکی از مرموزترین و مهمترین مراکز نگهداری و بازپروری زندانیان معتاد و جرایم مواد مخدر این استان واقع در شهرستان خوی پرداخته شود. مجموعه ای که روزگاری مدیرمسئول آینانیوز به جرم انتشار یک خبر که جزو تکالبف ذاتی اش بود بدون محاکمه وتشریفات و تنبیهات اداری خاص نزدیک 5 ماه دوران تبعید و تنبیه غیرقانونی اش را آنجا گذراند و همزمان با ایام الله دهه فجر و روزهای رهایی ملت ایران از زیر یوغ استبدادی رژیم طاغوت از این جهنم سرد رهایی یافت تا این اتفاق مقدمه ای باشد برای مجموعه افشاگریهایی در مورد مدیریت زندانهای آذربایجان غربی.

هم اینک با گذشت دو سال از تاریخ رهایی از اردوگاه خوی یادآوری این روزهای تلخ برای روزنامه نگارانی که سودای افشاگری و آزادیخواهی در سر می پرورانند شاید خالی از لطف نباشد.

اینجا کیلومتر 15 جاده خوی - ایواوغلی است. هیچ خودروی عمومی و شخصی ای در این محل تردد ندارد

و این آغاز راهی بود که باید برای رسیدن به اردوگاه پیاده طی می شد

سرما و یخبندان سال 86 و افت فشار و قطعی گاز یادتان هست؟خوی در این ایام با 26درجه زیر صفر چندین بار سردترین شهر کشور شد

بیبانهای اطراف اردوگاه، روستاهای ماهلرزان، ویشلق و...

حصارهای اردوگاه از دورپیداست

موقعیت اردوگاه نسبت به کارخانه معروف سیمان آذرآبادگان که مسئولین معمولا با هلی کوپتر برای بازدیدش می روند

فاصله تا تابلو 6 کیلومتر و دو کیلومتری هم تا درب اردوگاه، این یعنی 16کیلومتر پیاده روی روزانه

مسئولان بهترین مکان را برای نگهداری آوارگان عراقی انتخاب کرده بودند!

اینجا یکی از کارگاههای اطراف اردگاه است، کارگاه چوب بری

و محوطه داخلی از ضلع غربی

داخل از ضلع شرقی

سوله های اردوگاه که هم محل نگهداری زندانیان بود، هم واحدهای اداری در آن قرار داشت و هم آسایشگاه سربازان

تا دوردستها هیچ نشانی از آبادانی نیست

گفته می شود اردوگاه کاردرمانی خوی در سال 79 طی یک قراردادی میان سازمان زندانها و دفتر امور اتباع و مهاجرین خارجی در ازای 50 میلیون تومان و وعده استخدام 15 نفر از کارکنان قراردادی این دفتر به اداره کل زندانهای آذربایجان غربی واگذار شد. پیش از آن محل نگهداری آوارگان عراقی بود.